เรื่องที่ 14 ศาสตร์และศิลป์แห่งว่าว

ศาสตร์และศิลป์แห่งว่าว

  ในปัจจุบันว่าวที่นิยมนำมาแข่งขันกันตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันก็เห็นจะเป็นว่าวจุฬากับว่าวปักเป้า ซึ่งเป็นว่าวที่มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักกัน และเปรียบเหมือนคู่ปรับกันด้วย โดยโครงสร้างของว่าวจุฬาจะมีขนาดใหญ่ มีกำลังมาก หากเปรียบเทียบแล้ว ว่าวจุฬาจะมีขนาดใหญ่กว่าว่าวปักเป้าเป็น 2 เท่า

   การแข่งขันเริ่มจาก ผู้เล่นทั้งสองฝ่าย อยู่ในบริเวณของตน โดยจะให้ว่าวของตัวเองโฉบเข้าหาอีกฝ่ายหนึ่ง ว่าวปักเป้าจะมีเหนียงที่เป็นเชือกป่านคล้องตัวว่าวจุฬาให้เสียการทรงตัวซึ่งว่าวปักเป้าที่อยู่ในแดนของตนก็จะร่อนไปมาเพื่อหาโอกาสโฉบว่าวจุฬามาโดยการใช้เหนียง ส่วนว่าวจุฬาจะ ติดดอก จำปาไว้ ซึ่งดอกจำปานี้จะทำให้ว่าวปักเป้ามาติดว่าวจุฬา ในขณะการเล่นผู้ชักว่าวทั้งสองฝ่ายห้ามล้ำแดนกัน กฎการได้ชัยชนะคือหากว่าวจุฬาสามารถลากพาว่าวปักเป้าเข้าทีละตัวหรือหลายตัวก็ได้ ถ้านำคู่ต่อสู้มาในแดนของตนได้สำเร็จก็เป็นฝ่ายชนะ หรือ ว่าวปักเป้าลากพาว่าวจุฬามาแดนของตนได้ก็เป็นฝ่ายชนะได้เช่นกัน แต่ถ้าหากว่าขณะที่ชักมาว่าวปักเป้าขาดลอยไปเสียก็ไม่มีฝ่ายใดได้คะแนน

สนามหลวง ลานกีฬาคนรักว่าว

แต้” เจ้าหน้าที่วัดพระศรีอารย์ ผู้หลงรักการเล่นว่าวและคลุกคลีกับว่าวมานาน 5 ปี บอกว่า เป็นความภาคภูมิใจของคนเล่นว่าวที่ศูนย์การเรียนรู้พระศรีอารย์ เพราะเมื่อปีที่ผ่านมาพวกเขาคือทีมชนะเลิศจากการแข่งขันว่าวที่สนามหลวงในงานเทศกาลกีฬาไทย โดยได้รับรางวัลถ้วยพระราชทานพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว นอกจากนี้ยังมีอีกหนึ่งความภาคภูมิใจนั่นคือ ที่วัดพระศรีอารย์แห่งนี้มีว่าวจุฬาตัวใหญ่ที่สุดในโลกคือขนาด 9 ศอก ซึ่งเรื่องที่น่ายินดีนี้ต้องมอบให้กับผู้ริเริ่มนั่นคือพระครูวิทิตพัฒนโสภณ  แห่งวัดพระศรีอารย์ โพธาราม จังหวัดราชบุรี

สำหรับในปีนี้ ที่สนามหลวงได้จัดงานเทศกาลกีฬาไทย 2552 ระหว่างวันที่ 14 มีนาคม-8 เมษายน 2552 ซึ่งเป็นเวทีสำหรับกีฬาไทยโดยเฉพาะ และนับว่าเป็นสนามแข่งขันว่าวที่ใหญ่ที่สุดของประเทศ และนอกจากที่สนามหลวงแล้วคนรักว่าวยังคงมีสนามแข่งขันอื่นๆ อีกเช่นในวันที่ 17 เมษายน นี้จะมีการแข่งขันว่าวที่ วัดปก อ.อัมพวา และยังมีที่วัดช่องลม อ.ปากท่อ หัวหิน และสตูล ซึ่งจะเป็นทั้งเวทีแข่งขันและมีว่าวดีๆ ให้ดูทุกปี

นอกจากนี้ศูนย์การเรียนรู้พระศรีอารย์ ยังเป็นแหล่งป่านชั้นดีที่มีความสำคัญอย่างยิ่ง และที่นี่ยังมีสุดยอดฝีมือในการตีป่าน ถลุงเกลียว สำหรับคนรักว่าวแล้ว “ป่าน” นับเป็นส่วนสำคัญของการทำว่าวที่มีคุณภาพ หากมีการเก็บรักษาที่ดีจะสามารถเก็บว่าวไว้ได้นานถึง 50 ปี