เรื่องที่ 19 บังดี้ คนเล่นว่าว ของเล่นเจ้าเวหา

นักกีฬาเล่นว่าวระดับชาติ กำลังอธิบายถึงสิ่งที่เขารักด้วยแววตาเป็นประกาย

การหมกมุ่นกับอะไรสักอย่างเป็นระยะเวลามากกว่าค่อนชีวิตอาจจะไม่ได้มีเพียงแค่ความรัก แต่มันยังสะท้อนความผูกพัน เช่นเดียวกับความรู้สึกของบังดี้ ร้อยตรีรุ่งโรจน์ ภู่ไหมทอง แชมป์ว่าวปักเป้าที่กวาดรางวัลแทบทุกสนาม

หนุ่มใหญ่วัย 61 ปีอยู่ในชุดสบายๆ ณ บ้านไม้สองชั้นอันเก่าแก่ของครอบครัวที่ซุกซ่อนตัวอยู่ในชุมชนอิสลามย่านตลาดพลู ฝั่งธนบุรี เขานั่งลงบนพื้นปูนซีเมนต์ใต้ถุนบ้านก่อนจะเริ่มหยิบไม้ไผ่สีสุกที่ตากแดดมากว่า 1 ปี พร้อมกับหยิบมีดมาเหลาไม้ก่อนบอกเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับความผูกพันระหว่างตัวเขาและของเล่นเจ้าเวหา

“เดินได้ก็เล่นแล้ว เล่นว่าว ไปไหนก็ติดว่าวไป ไปเที่ยวก็ติดว่าวไป ก่อนนี้ไม่มีอะไรเล่น” บังดี้เล่าด้วยเสียงกลั้วหัวเราะ เขาเล่าว่าพอลืมตาเกิดขึ้นมาร้องอุแว้ ว่าวก็กลายเป็นเพื่อนคนแรกๆ ในชีวิต พื้นที่ตรงหลังบ้านนี้เองก็เป็นพื้นที่ที่เขาหัดขึ้นว่าวเป็นครั้งแรก บังดี้เริ่มพาเราย้อนไปในครั้งที่เขายังเด็ก ลมยังแรงมากพอที่ทำให้เมื่อมองบนท้องฟ้ายังมีว่าว ของเล่นเจ้าเวหาปรากฏกาย และจุดเริ่มต้นของความสนใจเพื่อนที่อยู่บนนภา

อาจกล่าวได้ว่านอกจากว่าวจะเป็นเพื่อนในวัยเด็กของเขา ว่าวยังเป็นเหมือนสิ่งที่ยึดโยงความสัมพันธ์พ่อลูกของบังดี้กับพ่อ วินัย ภู่ไหมทอง เจ้าของฉายาในวงการว่าว “อินทรีคิ้วขาว” ให้เหนียวแน่นยิ่งขึ้น ลูกไม้หล่นใต้ต้นอย่างบังดี้ซึมซับความสนใจในว่าวมาจากพ่อที่ชื่นชอบมาอยู่ก่อนแล้ว ทั้งวิธีการทำตัวว่าวและวิธีการเล่นว่าวเบื้องต้น พ่อวินัยได้ปลูกต้นอ่อนความรัก ความผูกพัน และความเคยชินให้กับบังดี้ ลูกชายคนโตที่เริ่มจะหลงใหลในสิ่งเดียวกัน

“ปิดเทอมจะไปนั่งดูว่าวสนามหลวง ตอนนั้นพ่อก็ยังไม่ได้ลงสนามหลวงนะก็พาไปดูทุกวัน หน้าว่าว 3 เดือนไปทุกวัน ไปทุกเย็น ถ้าวันไหนไม่ได้ไปร้องไห้เลย”