เรื่องที่ 16 ว่าวภูมิปัญญาจากท้องถิ่น
ว่าวภูมิปัญญาจากท้องถิ่น
ว่าวเป็นสิ่งประดิษฐ์ของมนุษย์ เพื่อเป็นการละเล่น สร้างความบันเทิง และเพื่อประโยชน์อย่างอื่นอีกมาเป็นเวลานับพันปีมาแล้ว มีการเล่นว่าวไทยในของทุก ๆ ภาค อาจจะมีแตกต่างกันบ้างในลักษณะ
ของว่าว กีฬาเล่นว่าว ผู้เล่นว่าวจะมีความสนุก ผู้ชมได้รับความเพลิดเพลิน ตื่นตา ตื่นใจ นับได้ว่าเป็นความภูมิใจของภูมิปัญญาของคนไทย ที่ควรจะรักษาสืบต่อกันไป ซึ่งว่าวไทยมีการเล่นกันมาตั้งแต่สมัย
สุโขทัย สมัยอยุธยา และสมัยรัตนโกสินทร์ ไทยเรารู้จักการเล่นว่าวมาไม่ต่ำกว่า 700 ปี โดยมีการแบ่งว่าวออกเป็นภาคต่าง ๆ ดังนี้
ภาคกลางมี ว่าวจุฬา ว่าวปักเป้า ว่าวดุ้ยดุ่ย ว่าวหาง ว่าวอีแผด ว่าวอีลุ้ม
ภาคเหนือจะมีรูปร่างคล้ายว่าวปักเป้าของภาคกลาง แต่ไม่มีหาง
ภาคตะวันออกมี ว่าวอีลุ้ม ว่าวหาง ว่าวอีแผด ว่าวดุ้ยดุ่ย ว่าวกระดาษ ว่าวมะกอก
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือมี ว่าวหาง ว่าวดุ้ยดุ่ย ว่าวอีลุ้ม
ภาคใต้มี ว่าวนก ว่าวนกปีกแอ่น ว่าวนกยูง ว่าวปลาวาฬ ว่าวปลามินแอน ว่าวควาย ว่าวใบยาง และว่าวกระบอก แต่ชาวบ้านนิยมเล่นว่าววงเดือนเพียงอย่างเดียว มีลักษณะคล้ายวงเดือน
วัสดุอุปกรณ์ในการทำว่าวไทยจะใช้ไม้ไผ่สีสุก ซึ่งโบราณถือว่าเป็นไม้มงคล ชาวไร่ ชาวนามักจะปลูกไม้ไผ่สีสุกไว้ตามรอบ ๆ บ้าน เวลาไถนาจะเอาไม้ไผ่สีสุกตรงซอ ซึ่งจะเหนียวและแข็ง มาทำเป็น
แอกเทียมควายไถนา จะมีความแข็งแรง มีสปริง หักยาก ไม้ไผ่สีสุกที่คัดมาทำว่าวจะมีความเหนียว มีสปริง มีน้ำหนักเบา แต่ถ้าจะทำว่าวให้เด็กเล่นหรือลูกหลานเล่น จะใช้ไม้ไผ่สีสุกที่มีอายุแก่หน่อยก็
สามารถใช้ทำว่าวได้ มาเจียดเป็นแผ่น ๆ สำหรับขึ้นโครง แต่ถ้าจะทำว่าวจุฬาก็จะใช้ไม้ไผ่ที่มีอายุ 7 ปี จะได้ขนาดไม้ที่พอดี ถ้าใช้ไม้แก่ไปก็ไม่ดีจะกระด้าง ไม้อ่อนไปก็ไม่ดี ถ้าจะทำว่าวอีลุ้มอายุไม้
ประมาณ 3 – 4 ปี จะทำว่าวอีลุ้ม ว่าวเล่นธรรมดา ว่าวแก้บน ก็สามารถใช้ไม้ลวกทำก็ได้ แต่จะเล่นได้สักปีเดียว หรือสักพักว่าวก็จะหัก เพราะไม้ไม่มีสปริง และเปราะในสมัยบรรพบุรุษ หลวงปู่ หลวงพ่อ ท่าน
พระยาเก่า ๆ ไม่มีอะไรจะเล่น ก็จะเล่นว่าว เช่น หลวงปู่สรวง หลวงพ่อวัดไร่ขิง หลวงพ่อวัดเกสร หรือพระยาพิชัยดาบหัก พอมาสมัยนี้คนไทย ที่อยากจะให้สำเร็จผลที่ตนต้องการก็จะบนว่า ถ้าสำเร็จตามที่ต้อง
การแล้วก็จะเอาว่าวมาถวาย ทำให้ว่าวขายได้ดี
ว่าวเป็นสิ่งประดิษฐ์ของมนุษย์ เพื่อเป็นการละเล่น สร้างความบันเทิง และเพื่อประโยชน์อย่างอื่นอีกมาเป็นเวลานับพันปีมาแล้ว มีการเล่นว่าวไทยในของทุก ๆ ภาค อาจจะมีแตกต่างกันบ้างในลักษณะ
ของว่าว กีฬาเล่นว่าว ผู้เล่นว่าวจะมีความสนุก ผู้ชมได้รับความเพลิดเพลิน ตื่นตา ตื่นใจ นับได้ว่าเป็นความภูมิใจของภูมิปัญญาของคนไทย ที่ควรจะรักษาสืบต่อกันไป ซึ่งว่าวไทยมีการเล่นกันมาตั้งแต่สมัย
สุโขทัย สมัยอยุธยา และสมัยรัตนโกสินทร์ ไทยเรารู้จักการเล่นว่าวมาไม่ต่ำกว่า 700 ปี โดยมีการแบ่งว่าวออกเป็นภาคต่าง ๆ ดังนี้
ภาคกลางมี ว่าวจุฬา ว่าวปักเป้า ว่าวดุ้ยดุ่ย ว่าวหาง ว่าวอีแผด ว่าวอีลุ้ม
ภาคเหนือจะมีรูปร่างคล้ายว่าวปักเป้าของภาคกลาง แต่ไม่มีหาง
ภาคตะวันออกมี ว่าวอีลุ้ม ว่าวหาง ว่าวอีแผด ว่าวดุ้ยดุ่ย ว่าวกระดาษ ว่าวมะกอก
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือมี ว่าวหาง ว่าวดุ้ยดุ่ย ว่าวอีลุ้ม
ภาคใต้มี ว่าวนก ว่าวนกปีกแอ่น ว่าวนกยูง ว่าวปลาวาฬ ว่าวปลามินแอน ว่าวควาย ว่าวใบยาง และว่าวกระบอก แต่ชาวบ้านนิยมเล่นว่าววงเดือนเพียงอย่างเดียว มีลักษณะคล้ายวงเดือน
วัสดุอุปกรณ์ในการทำว่าวไทยจะใช้ไม้ไผ่สีสุก ซึ่งโบราณถือว่าเป็นไม้มงคล ชาวไร่ ชาวนามักจะปลูกไม้ไผ่สีสุกไว้ตามรอบ ๆ บ้าน เวลาไถนาจะเอาไม้ไผ่สีสุกตรงซอ ซึ่งจะเหนียวและแข็ง มาทำเป็น
แอกเทียมควายไถนา จะมีความแข็งแรง มีสปริง หักยาก ไม้ไผ่สีสุกที่คัดมาทำว่าวจะมีความเหนียว มีสปริง มีน้ำหนักเบา แต่ถ้าจะทำว่าวให้เด็กเล่นหรือลูกหลานเล่น จะใช้ไม้ไผ่สีสุกที่มีอายุแก่หน่อยก็
สามารถใช้ทำว่าวได้ มาเจียดเป็นแผ่น ๆ สำหรับขึ้นโครง แต่ถ้าจะทำว่าวจุฬาก็จะใช้ไม้ไผ่ที่มีอายุ 7 ปี จะได้ขนาดไม้ที่พอดี ถ้าใช้ไม้แก่ไปก็ไม่ดีจะกระด้าง ไม้อ่อนไปก็ไม่ดี ถ้าจะทำว่าวอีลุ้มอายุไม้
ประมาณ 3 – 4 ปี จะทำว่าวอีลุ้ม ว่าวเล่นธรรมดา ว่าวแก้บน ก็สามารถใช้ไม้ลวกทำก็ได้ แต่จะเล่นได้สักปีเดียว หรือสักพักว่าวก็จะหัก เพราะไม้ไม่มีสปริง และเปราะในสมัยบรรพบุรุษ หลวงปู่ หลวงพ่อ ท่าน
พระยาเก่า ๆ ไม่มีอะไรจะเล่น ก็จะเล่นว่าว เช่น หลวงปู่สรวง หลวงพ่อวัดไร่ขิง หลวงพ่อวัดเกสร หรือพระยาพิชัยดาบหัก พอมาสมัยนี้คนไทย ที่อยากจะให้สำเร็จผลที่ตนต้องการก็จะบนว่า ถ้าสำเร็จตามที่ต้อง
การแล้วก็จะเอาว่าวมาถวาย ทำให้ว่าวขายได้ดี
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น